Витилиго е најчестото пореметување на пигментацијата, кое се карактеризира со прогресивно губење на меланоцитите, што доведува до добро ограничени депигментирани, бели дамки на кожата. Од витилиго страдаат приближно 0.5–2% од светската популација, без јасна предилекција кон пол или етничка припадност, иако некои студии укажуваат на блага женска доминација. 

Историски, витилигото е опишано уште во античките цивилизации, со записи во египетски, грчки и индиски текстови. Во раната историја, ова заболување често било погрешно толкувано како знак на божја казна или како заразна состојба, што доведувало до изолација и стигматизација на засегнатите лица.

Современата медицина го класифицира витилигото како автоимуно заболување со сложена етиологија и патогенеза. Денес е прифатено дека генетската предиспозиција во комбинација со фактори од животната средина (УВ зрачење, експозиција на хемикалии, термални и емоционални трауми и др.), доведува до оксидативен стрес на меланоцитите и активација на нарушен имунолошки одговор.

Витилигото често се јавува заедно со други автоимуни заболувања, особено автоимуна тироидна болест (Хашимото тиреоидитис), алопеција ареата, пернициозна анемија и тип 1 дијабетес. Оваа придружност дополнително го поддржува автоимунолошкото потекло на болеста.

Клинички, витилигото се манифестира со депигментирани, млечно-бели дамки на кожата, кои се добро ограничени и најчесто асимптоматски – односно не болат и не чешаат. Дамките можат постепено да се шират, да се појавуваат нови, или да останат стабилни подолг период. Најчесто се зафатени лицето, рацете, стапалата, гениталиите и областите околу природните телесни отвори, но може да биде зафатена и секоја регија на кожата. Кај дел од пациентите се јавува и побелување на косата на зафатените региони (полииоза). 

Третманот на витилиго претставува голем предизвик. Тој опфаќа локални и системски имуносупресиви, фототерапија, хируршки техники, како и други терапевтски пристапи, вклучувајќи традиционална медицина, камуфлажа, депигментација и психолошки интервенции. Сепак, витилигото има долг третмански циклус, а сите постојни третмани обезбедуваат само краткорочни придобивки, при што рецидивите се чести по прекинување на терапијата. Во последниве години активно се развиваат таргетирани терапии, како што се JAK-инхибиторите, кои даваат ветувачки резултати од досегашните клинички искуства. 

Витилигото не е опасно по живот и не е заразно, но може да има значаен емотивен и психолошки ефект врз пациентите. Затоа е важно околината правилно да го разбере ова заболување и да обезбеди поддршка и разбирање. Пациентите со витилиго имаат потреба од соодветна едукација, емпатија и индивидуално прилагоден избор на терапија од својот лекар.